|
'Mensen hebben de meest onverwachte redenen om muziek
mooi of lelijk te vinden'. Henk Westbroek over het muziekprogramma
Wintertijd, waarin hij vanavond te gast is.
Het aardige van Wintertijd, gepresenteerd door Harry de
Winter, is dat het niet gaat over de muziek die de presentator mooi vindt,
maar over de muziek waar zijn gast graag naar luistert. Ik kijk er graag
naar omdat Harry vaak leuke mensen weet te strikken om muzikale openheid
van zaken te geven. Het programma is zo leuk omdat het duidelijk maakt dat
mensen de meest onverwachte redenen hebben om muziek mooi of lelijk te
vinden. Zo blijkt de borstomvang van een zangeres ook een genotszenuw in
de oren te kunnen prikkelen, het drankgebruik van een zanger een roes van
muzikaal genot teweeg te kunnen brengen en het verliezen van de
maagdelijkheid in het door de drummer van een band opgelegd ritme een
intense afkeer van de groep in het algemeen en de slagwerker in het
bijzonder te kunnen veroorzaken.
Toen iemand in Wintertijd eens uitlegde dat hij graag naar muziek
luisterde die hij zelf niet mooi vond omdat iemand war hij veel van hield
er zo van genieten kon, begreep ik opeens waarom ik over het idool van
mijn dochtertje - Britney Spears - geen kwaad woord verdragen kan. Van een
modale aflevering Wintertijd steek je net zoveel over jezelf op als van
een dozijn interviews van Wim Kayzer, durf ik gerust te beweren. Het leek
me dus nuttig om toe te happen toen Harry vroeg of ik ook een keer met de
muzikale billen bloot wilde.
Het eerst probleempje was dat er van de Vijfde symfonie
van Beethoven geen clipje van 3 minuten en 40 seconden bestaat. Ik ervoer
dat als een groot gemis omdat ik er graag naar luister, wat misschien ook
wel komt omdat de diepste wijsheid die ik over muziek ken voor het eerst
uit de mond van die dove componist gerold schijnt te zijn. 'Er bestaan
maar twee soorten muziek', zei hij, 'goeie en slechte'. Met dit credo heb
ik mijn leven lang mijn voordeel kunnen doen, omdat ik nooit heb willen
aannemen dat er muzikale genres bestaan waarin niks gemaakt wordt dat ik
als mooi ervaar. Het nadeel van dit voordeel is dat het soms erg lang
zoeken is. Maar heeft u eens een weekje over dan weet ik zeker dat u zou
kunnen ervaren dat er zelfs twee mooie songfestivalliedjes geschreven
zijn. Allebei Zweeds wil ik graag verklappen om u het doorploegen van zes
dagen muzikale ellende te besparen. Een ander minpuntjes van Beethovens
motto is dat het sociale integratie in de weg kan staan. In de jaren 60
werd ik in Beatle-kringen niet geaccepteerd omdat ik ook van de Stones
hield. En omgekeerd. Als u dan ook weet dat er in die tijd geen andere dan
die twee muzikale kringen bestonden dan begrijpt u ook dat ik een eenzame
muzikale jeugd heb doorgebracht. In de jaren 80 werd ik ook nog even in de
ban gedaan door een vijftal bevriende VPRO-leden, omdat ik een mooie
synthesizerplaat had gekocht. Toen mocht je in die kringen uitsluitend van
garagerock houden; wat een genre was waarbinnen de synthesizer dezelfde
reputatie had als Haider op dit ogenblik binnen Europa heeft. Gelukkig was
ik ook een fan van Doe Maar, maar nu waren wij met velen en hadden wij een
gemeenschappelijke vijand: de muziekpers. Over die band werd in geen enkel
tijdschrift ook maar een vriendelijk woord geschreven. Omdat alle
voetballiefhebbers nu zelf ervaren hoe een gemeenschappelijke vijand de
onderlinge band kan versterken, zal het niet vreemd overkomen als ik zeg
dat ik in die jaren toch lekker in mijn vel zat. En nog steeds want de
muzikale ontzuiling heeft genadeloos toegeslagen. Tegenwoordig kun je
zonder een muzikale paria te worden, zeggen dat je zowel van Metallica als
van Randy Newman houdt. Het enige echte probleem dat ik eigenlijk met
Wintertijd heb, is dat het maar zo kort duurt terwijl ik juist zo van
lange platen hou.
|
